Kalendarium ważniejszych wydarzeń w historii Biedrzychowic
ok. 1300 - wieś po raz pierwszy jest wzmiankowana w dokumentach diecezji wrocławskiej pod nazwą FREDERICHSDORF (potem jej nazwa zmienia się na FRIEDERSDORF; stan taki utrzymuje się do 1945 r.).
1409 - część biedrzychowickiego majątku od rodziny von SPILLER odkupuje pewien rycerz - BERNHARDT von TALKENBERG.
1420 - Biedrzychowice kupuje właściciel Czochy (niem. Tschocha) i radca cesarski HARTUNG von KLÜX
1427 - Biedrzychowice zostają włączone do Łużyc Górnych (od 1544 r. oficjalnie); tworzy się tzw. okręg Kwisy (Queiskreis).
1527 - budowa w dolnej części wsi renesansowego dworu przez rodzinę von NOSTITZ.
1580 - KONRAD von NOSTITZ kończy budowę owego dworu; prawdopodobnie z tego okresu pochodzi płaskorzeźba z herbami KONRADA i jego żony EVY znajdująca się w dolnej, najstarszej części dzisiejszego pałacu.
1623-1635 - Biedrzychowice zostają włączone do Saksonii (patrz 30.V.1635 r.).
30 V 1635 - na mocy układu w Pradze między elektorem saskim księciem JANEM JERZYM I a cesarzem FERDYNANDEM II Łużyce Dolne i Górne zostają włączone do Saksonii.
1651 - Biedrzychowice stają się własnością JOHANNA ERNSTA von WARNSDORF'A.
1651-1660 - z inicjatywy von WARNSDORF'A powstaje wieś wygnańców religijnych Neu Warnsdorf (Karłowice).
1654 - we wsi powstaje jednoklasowa ewangelicka szkoła powszechna.
1654-1656 - budowa tzw. Grenzkirche - kościoła granicznego "Zum Jesusbrunnen"; uczęszczali do niego ewangelicy nie tylko z Biedzrzychowic, ale również z Olszyny, Gryfowa i okolic.
1660 - wieś zakupuje HANS SIEGMUND von FESTEMBERG-PACKICH.
1668 - rozbudowa biedrzychowickiego kościoła ewangelickiego.
ok. 1672 - kolejnym właścicielem staje się HANS CHRISTOPH von SCHWEINITZ (1645-1722).
- von SCHWEINITZ zakłada drugą wieś wygnańców religijnych Neu Schweinitz (Nowa Świdnicę).
1702 - przebudowa dworu w okazały barokowy pałac przez MORITZA CHRISTIANA von SCHWEINITZ.
1730 - kolejna modernizacja pałacu mająca na celu ubogacenie zewnętrznych elewacji i wystroju wnętrz.
1787 - CHRISTIAN HEINRICH LUDWIG von SCHWEINITZ odsprzedaje majątek hrabiemu GOTTLIEBOWI WILHELMOWI von BREßLER.
1810 - tenże von BREßLER odsprzedaje swoje dobra siostrze WILHELMINIE.
1815 - na mocy ustaleń Kongresu Wiedeńskiego Łużyce Górne, a więc i Biedrzychowice, zostają włączone do Śląska, który już od 1740 r. był prowincją pruską.
1837 - po śmierci WILHELMINY pałacowe dobra przechdzą w ręce dziedzica - HANSA von BREßLER.
1843 - kolejną właścicielką tych dóbr zostaje w drodze zakupu JOHANNA AUGUSTA von RAISKE (z domu von BREßLER).
1846 - pałacowe włości odkupuje radca sądowy ADOLF BLUMENTHAL.
- następuje pierwsza renowacja pałacu.
1856 - dobra zakupuje FRIEDRICH HEINRICH von ERHARDT.
1862 - na długie lata właścicielem Biedrzychowic zostaje baron ALEKSANDER FRIEDERCH WILHELM von MINUTOLI- WOLDECK.
1868 - wuj barona ALEKSANDRA von MINUTOLI - major ERNST FRIEDRICH von WOLDECK wyjednuje u króla pruskiego WILHELMA I zgodę na połączenie herbowe i majątkowe z dobrami MINUTOLEGO i używanie nazwiska "von MINUTOLI- WOLDECK" (stało się tak, ponieważ wuj ERNST był w stanie bezżennym).
1869 - baron ALEKSANDER wybudował wieżę widokową tzw. "Woldeckthurm" - "Wieżę Woldecką" na cześć wuja ERNSTA von WOLDECK.
1875-1878 - MINUTOLI odbudowuje XIII-wieczny zamek Rajsko (niem. Neidberg).
1887 - baron ALEKSANDER von MINUTOLI-WOLDECK umiera, prawdopodobnie w Biedrzychowicach; majątek przejmuje córka ANNA, w zarządzaniu tymi dobrami pomaga jej mąż dr JOACHIM hrabia von PFEIL und KLEIN ELLGUTH.
14 XI 1922 - JOACHIM i ANNA adoptują krewniaka ORTWINA i ustanawiają go dziedzicem nad Biedrzychowicami.
12 III 1924 - umiera hrabia JOACHIM von PFEIL, wielki podróżnik, znawca i mecenas sztuki; pozostawił po sobie, tak jak i jego teść, wielką piękną kolekcję dzieł sztuki, ogromną bibliotekę i wiele innych rzeczy.
10 V 1925 - ANNA oddaje w dzierżawę zamek Rajsko Towarzystwu Schronisk Młodzieżowych organizując tam schronisko noszące imię hrabiego JOACHIMA von PFEIL.
1934 - na polecenie ANNY administrowanie majątkiem przejmuje ORTWIN.
24 I 1936 - umiera hrabina ANNA von PFEIL-MINUTOLI; sprawia to, że ORTWIN staje się samodzielnym rządcą całej tej posiadłości i zaczyna się tytułować "hrabia von PFEIL- MINUTOLI".
1 IX 1939 - II wojna światowa; hrabia ORTWIN zostaje porucznikiem w oddziale wywiadowczym; w czasie wojny walczył w Polsce, Francji oraz w Rosji, gdzie poległ (patrz 3 IX 1942 r.); przyniosła wiele strat...
9 IX 1939 - ORTWIN żeni się z córką pewnego kupca przemysłowego - MARIĄ CARLĄ von LINGEN.
11 XI 1940 - na świat przychodzi ostatni dziedzic biedrzychowickiego majątku - hrabia JÜRGEN FRIEDRICH von PFEIL.
3 IX 1942 - ORTWIN von PFEIL ginie w bitwie między Krasnodarem a Maikopem koło Morza Azowskiego.
1944 - hrabina MARIA CARLA von PFEIL wraz z dwuletnim synkiem JÜRGENEM jest zmuszona opuścić posiadłość i wyjechać w bezpieczne miejsce z dala od frontu.
1945-1946 - władze polskie dokonują inwentaryzacji mienia biedrzychowickiego majątku; zbiory o wartości muzealnej wywożone są do Warszawy i Krakowa.
- zmiana nazwy wsi z niemieckiego Friedersdorf na polskie KUŹNICE, później nazwa zmienia się powtórnie ( ok. 1950-1960) na BIEDRZYCHOWICE.
VII 1946 - kościół i wszystkie dobra kościelne zostają przejęte przez parafię katolicką w Olszynie.
1946-1960 - pałac biedrzychowicki stanowił przede wszystkim ośrodek kolonijny.
1960 - powstanie w gmachu pałacu Zespołu Szkół Rolniczych.
1963 - Biedrzychowice zostały umieszczone na terenie administracyjnym Gminy Olszyna (na ten rok datuje się utworzenie Gminy Olszyna jako jednostki administracyjnej).
1972 - utworzenie samodzielnej parafii w Biedrzychowicach (części składowe: Nowa Świdnica, Kałużna, Karłowice, Zapusta).
1984 - proboszczem biedrzychowickiej parafii zostaje ks. STEFAN MORMOL (zm. 28 II 2000 r.) i pełni tę funkcję do śmierci; był bardzo zasłużonym duszpasterzem.
2000 - utworzenie w gmachu dawnego ZSR, a dzisiejszego Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących wydziału zamiejskiego Akademii Rolniczej we Wrocławiu (kierunek - technologia żywności).
9 X 2004 - Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Biedrzychowicach otrzymuje imię Marii Konopnickiej, na uroczystości wśród zaproszonych gości jest też obecny Pierwszy Biskup Legnicki Tadeusz Rybak.
1409 - część biedrzychowickiego majątku od rodziny von SPILLER odkupuje pewien rycerz - BERNHARDT von TALKENBERG.
1420 - Biedrzychowice kupuje właściciel Czochy (niem. Tschocha) i radca cesarski HARTUNG von KLÜX
1427 - Biedrzychowice zostają włączone do Łużyc Górnych (od 1544 r. oficjalnie); tworzy się tzw. okręg Kwisy (Queiskreis).
1527 - budowa w dolnej części wsi renesansowego dworu przez rodzinę von NOSTITZ.
1580 - KONRAD von NOSTITZ kończy budowę owego dworu; prawdopodobnie z tego okresu pochodzi płaskorzeźba z herbami KONRADA i jego żony EVY znajdująca się w dolnej, najstarszej części dzisiejszego pałacu.
1623-1635 - Biedrzychowice zostają włączone do Saksonii (patrz 30.V.1635 r.).
30 V 1635 - na mocy układu w Pradze między elektorem saskim księciem JANEM JERZYM I a cesarzem FERDYNANDEM II Łużyce Dolne i Górne zostają włączone do Saksonii.
1651 - Biedrzychowice stają się własnością JOHANNA ERNSTA von WARNSDORF'A.
1651-1660 - z inicjatywy von WARNSDORF'A powstaje wieś wygnańców religijnych Neu Warnsdorf (Karłowice).
1654 - we wsi powstaje jednoklasowa ewangelicka szkoła powszechna.
1654-1656 - budowa tzw. Grenzkirche - kościoła granicznego "Zum Jesusbrunnen"; uczęszczali do niego ewangelicy nie tylko z Biedzrzychowic, ale również z Olszyny, Gryfowa i okolic.
1660 - wieś zakupuje HANS SIEGMUND von FESTEMBERG-PACKICH.
1668 - rozbudowa biedrzychowickiego kościoła ewangelickiego.
ok. 1672 - kolejnym właścicielem staje się HANS CHRISTOPH von SCHWEINITZ (1645-1722).
- von SCHWEINITZ zakłada drugą wieś wygnańców religijnych Neu Schweinitz (Nowa Świdnicę).
1702 - przebudowa dworu w okazały barokowy pałac przez MORITZA CHRISTIANA von SCHWEINITZ.
1730 - kolejna modernizacja pałacu mająca na celu ubogacenie zewnętrznych elewacji i wystroju wnętrz.
1787 - CHRISTIAN HEINRICH LUDWIG von SCHWEINITZ odsprzedaje majątek hrabiemu GOTTLIEBOWI WILHELMOWI von BREßLER.
1810 - tenże von BREßLER odsprzedaje swoje dobra siostrze WILHELMINIE.
1815 - na mocy ustaleń Kongresu Wiedeńskiego Łużyce Górne, a więc i Biedrzychowice, zostają włączone do Śląska, który już od 1740 r. był prowincją pruską.
1837 - po śmierci WILHELMINY pałacowe dobra przechdzą w ręce dziedzica - HANSA von BREßLER.
1843 - kolejną właścicielką tych dóbr zostaje w drodze zakupu JOHANNA AUGUSTA von RAISKE (z domu von BREßLER).
1846 - pałacowe włości odkupuje radca sądowy ADOLF BLUMENTHAL.
- następuje pierwsza renowacja pałacu.
1856 - dobra zakupuje FRIEDRICH HEINRICH von ERHARDT.
1862 - na długie lata właścicielem Biedrzychowic zostaje baron ALEKSANDER FRIEDERCH WILHELM von MINUTOLI- WOLDECK.
1868 - wuj barona ALEKSANDRA von MINUTOLI - major ERNST FRIEDRICH von WOLDECK wyjednuje u króla pruskiego WILHELMA I zgodę na połączenie herbowe i majątkowe z dobrami MINUTOLEGO i używanie nazwiska "von MINUTOLI- WOLDECK" (stało się tak, ponieważ wuj ERNST był w stanie bezżennym).
1869 - baron ALEKSANDER wybudował wieżę widokową tzw. "Woldeckthurm" - "Wieżę Woldecką" na cześć wuja ERNSTA von WOLDECK.
1875-1878 - MINUTOLI odbudowuje XIII-wieczny zamek Rajsko (niem. Neidberg).
1887 - baron ALEKSANDER von MINUTOLI-WOLDECK umiera, prawdopodobnie w Biedrzychowicach; majątek przejmuje córka ANNA, w zarządzaniu tymi dobrami pomaga jej mąż dr JOACHIM hrabia von PFEIL und KLEIN ELLGUTH.
14 XI 1922 - JOACHIM i ANNA adoptują krewniaka ORTWINA i ustanawiają go dziedzicem nad Biedrzychowicami.
12 III 1924 - umiera hrabia JOACHIM von PFEIL, wielki podróżnik, znawca i mecenas sztuki; pozostawił po sobie, tak jak i jego teść, wielką piękną kolekcję dzieł sztuki, ogromną bibliotekę i wiele innych rzeczy.
10 V 1925 - ANNA oddaje w dzierżawę zamek Rajsko Towarzystwu Schronisk Młodzieżowych organizując tam schronisko noszące imię hrabiego JOACHIMA von PFEIL.
1934 - na polecenie ANNY administrowanie majątkiem przejmuje ORTWIN.
24 I 1936 - umiera hrabina ANNA von PFEIL-MINUTOLI; sprawia to, że ORTWIN staje się samodzielnym rządcą całej tej posiadłości i zaczyna się tytułować "hrabia von PFEIL- MINUTOLI".
1 IX 1939 - II wojna światowa; hrabia ORTWIN zostaje porucznikiem w oddziale wywiadowczym; w czasie wojny walczył w Polsce, Francji oraz w Rosji, gdzie poległ (patrz 3 IX 1942 r.); przyniosła wiele strat...
9 IX 1939 - ORTWIN żeni się z córką pewnego kupca przemysłowego - MARIĄ CARLĄ von LINGEN.
11 XI 1940 - na świat przychodzi ostatni dziedzic biedrzychowickiego majątku - hrabia JÜRGEN FRIEDRICH von PFEIL.
3 IX 1942 - ORTWIN von PFEIL ginie w bitwie między Krasnodarem a Maikopem koło Morza Azowskiego.
1944 - hrabina MARIA CARLA von PFEIL wraz z dwuletnim synkiem JÜRGENEM jest zmuszona opuścić posiadłość i wyjechać w bezpieczne miejsce z dala od frontu.
1945-1946 - władze polskie dokonują inwentaryzacji mienia biedrzychowickiego majątku; zbiory o wartości muzealnej wywożone są do Warszawy i Krakowa.
- zmiana nazwy wsi z niemieckiego Friedersdorf na polskie KUŹNICE, później nazwa zmienia się powtórnie ( ok. 1950-1960) na BIEDRZYCHOWICE.
VII 1946 - kościół i wszystkie dobra kościelne zostają przejęte przez parafię katolicką w Olszynie.
1946-1960 - pałac biedrzychowicki stanowił przede wszystkim ośrodek kolonijny.
1960 - powstanie w gmachu pałacu Zespołu Szkół Rolniczych.
1963 - Biedrzychowice zostały umieszczone na terenie administracyjnym Gminy Olszyna (na ten rok datuje się utworzenie Gminy Olszyna jako jednostki administracyjnej).
1972 - utworzenie samodzielnej parafii w Biedrzychowicach (części składowe: Nowa Świdnica, Kałużna, Karłowice, Zapusta).
1984 - proboszczem biedrzychowickiej parafii zostaje ks. STEFAN MORMOL (zm. 28 II 2000 r.) i pełni tę funkcję do śmierci; był bardzo zasłużonym duszpasterzem.
2000 - utworzenie w gmachu dawnego ZSR, a dzisiejszego Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących wydziału zamiejskiego Akademii Rolniczej we Wrocławiu (kierunek - technologia żywności).
9 X 2004 - Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Biedrzychowicach otrzymuje imię Marii Konopnickiej, na uroczystości wśród zaproszonych gości jest też obecny Pierwszy Biskup Legnicki Tadeusz Rybak.
Zestawienie chronologiczne na podstawie źródeł polskich i niemieckich opracował Artur Grabowski.
